Carré
De maand februari was een drukke maand. Ik bezocht met mijn familie een nieuw land (#145 Oman), vierde met lieve vrienden een avond en nacht carnaval, gaf onverwacht een college voor 120 studenten en bezocht een aantal culturele voorstellingen. Genoeg om over te schrijven. Waar zal ik beginnen?
The Last Ship
Het meest onder de indruk was ik van de musical “The Last Ship” van Sting in het Koninklijk Theater Carré. Mensen die me kennen weten dat ik een groot fan van Sting ben. Hij is naar mijn mening een rasartiest die zichzelf meerdere keren opnieuw heeft uitgevonden en daarmee tot een van de wereldsterren van de popmuziek behoort. Dus toen ik de aankondiging zag van zijn musical, waar hij notabene zelf een rol in speelt, moesten met spoed tickets geregeld worden.
We reisden ervoor naar Amsterdam. Ik had veel verwachtingen van de musical, maar helemaal niet nagedacht over de locatie. En daar was ik uiteindelijk het meest door verrast. Ik denk dat ik een soort vergane glorie verwachtte, een locatie die zijn beste jaren heeft gehad. Iets dat gedateerd was… Bovendien, ik geef het toe, ben ik een kritische gast. Niet flauw of zo, maar ik zie gewoon alles. Er zijn altijd wel dingen die me opvallen die niet helemaal goed gaan op hospitality gebied. Ik denk dat het een soort beroepsdeformatie is.
Indrukwekkende beleving
Enfin. Er was echter niets dat ik niet goed vond op die middag in Carré. Nooit eerder heb ik meegemaakt dat medewerkers van een locatie dermate deskundig, gastvrij en servicegericht een groep van 1.750! gasten afhandelden. Vanaf het moment dat we binnenkwamen en vliegensvlug en vriendelijk verwezen werden naar onze zitplekken, tot het gratis afgeven van onze jassen en het perfect georganiseerde pauzedrankje dat in kastje 42 klaarstond. Het in zeer goede staat verkerende theater zorgde voor de rest van de beleving. Alles klopte, nette toiletten, mooie stoelen en een goede akoestiek.
En de musical? Ook die was indrukwekkend. Maar… ons eigen “Geluk van Limburg” deed er niet voor onder. Er waren veel overeenkomsten. De thematiek was hetzelfde. Het ging over de sluiting van een industrie in een geografisch gebied dat daardoor in verval raakt. Men greep bij beide producties persoonlijke verhalen van de spelers aan om er meer inhoud aan te geven, en het was in allebei de gevallen een musical met muzikanten die live speelden. Misschien was “The Last Ship” wat zwaarmoediger. Er werd eigenlijk niet of nauwelijks gelachen en toen Sting zelfs stierf op de bühne, waren ze me kwijt. Zoveel drama kon ik maar moeilijk aan.
Gelukkig was het personeel ook na afloopt deskundig, perfect gekleed en supervriendelijk. Ik kan niet anders zeggen. Een voorbeeld van hoe je ook als je een achterlijk hoog bedrag betaalt voor een entreekaartje én uren in de auto zit, toch heel tevreden bent na afloop.
Tanja Vornberger
Directeur Eventief